22 april 2013 : uit de dip

Categorie:  Reacties: 0

Jihoe, jippie, jeuheuh!! Ik zit niet meer in de “dip” !!!
Helaas heb ik nog wel koorts, maar nu ik uit de dip ben hoef ik nog maar 2 dagen koortsvrij te zijn om naar huis te gaan. Hopelijk dat mijn (al zeg ik het zelf: goddelijke) lichaam in combinatie met de antibiotica zijn werk gaan doen en ervoor zorgt dat we nog voor het weekend nog naar huis mogen.
 

Planning is namelijk nog steeds dat volgende week maandag de 2e chemokuur al weer start, welke wederom in Nijmegen zal plaatsvinden. Gelukkig zal deze theoretisch “slechts” 3 dagen duren, echter gezien de resultaten uit het verleden, durf ik niet te zeggen hoeveel dagen dat in de praktijk zal zijn. De onzekerheden in het verzekeringsleven zijn wat dat betreft een schijntje bij die in het ziekenhuis! Is maar goed dat de polissen van papa en mama niet bij het Radboud lopen ;-).
 
Vandaag hebben papa en mama een gesprek met Professor Hoogerbrugge gehad. Ik had een erg goede dag vandaag en mama had een speelkleed op de grond gelegd, waar ik (hoe kan het ook anders) met een Playmobiel “ziekenhuisje” aan het spelen was. Professor Hoogerbrugge kwam binnen en is gezellig naast ons op het kleed komen zitten, wat ik erg vreemd – maar ook wel weer leuk vond.
Papa en mama hebben even met die meneer zitten kletsen, die schijnbaar toch wel veel over mij- en de neuroblastoom weet. Gelukkig kon ik aan het gezicht van hem en papa en mama zien, dat er best een aantal “positieve” kantjes te benoemen zijn. We hebben ook gezien dat elke voorspelling van het ziekenhuis weer snel tegen gesproken kan worden, dus iedereen blijft een beetje voorzichtig, maar het gevoel blijft (relatief) goed.
 
Wel kwam deze Professor met een heel ander tijdpad, dan papa en mama in gedachten hadden, namelijk dat we al voor het einde van dit jaar naar Amerika moeten (waarschijnlijk ergens tussen eind oktober en begin december). Hij benadrukte dus ook dat papa en mama inmiddels echt moeten gaan beginnen met de voorbereidingen en dat terwijl zij in eerste instantie de indruk kregen dat dit “pas” ergens volgend jaar maart plaats zou vinden.
Gezien het feit dat alleen de behandeling vergoed wordt door de zorgverzekeraar, hebben een aantal familieleden en vrienden zich al opgeworpen om een stichting op te richten, welke ten doel heeft om geld in te zamelen om reis- en verblijf te bekostigen. Een andere oplossing zou kunnen zijn dat mijn papa en mama een bank overvallen, om er vervolgens achter te komen dat deze methode inmiddels achterhaald is omdat er geen cash-geld meer is…
 
Geweldig om te zien hoe mensen meeleven en er zijn simpelweg (helaas) geen woorden voor om de dankbaarheid te uiten!
 
Zuster Dave zegt dat ik nu  ECHT moet gaan slapen!
 

Commentaren

Blog post heeft op dit moment nog geen reacties.
Om een reactie te plaatsen moet u inloggen. Aan de rechterkant van de pagina kunt u een keuze maken uit inloggen met Facebook, LiveID, LinkedIn of OpenID.