22 juni 2013 : Tsja, wat zal ik er van zeggen..

Categorie:  Reacties: 0

Heerlijk dat ik weer thuis ben, maar zoals gezegd viel deze kuur toch zwaarder dan verwacht! Ik hou best van verassingen, maar dit soort verassingen niet te vaak aub!

Vanwege het feit dat ik gisteravond mijn sonde had uitgespuugd, wist ik dat deze morgen weer iemand langs zou komen om mijn sonde terug te plaatsen. Ondanks het feit dat ik mijzelf heel goed besef dat het voor mijn eigen bestwil is, heb ik hier toch wel ECHT een hekel aan!
 
Vanmorgen toen ik met papa naar beneden ging, had ik nog geen sonde, maar moest ik toch mijn Zofran nemen tegen de misselijkheid. Aangezien de chemo mijn slijmvliezen kapot maakt, is dat geen pretje.
Gelukkig was het maar een klein smelttabletje en had papa een feestdrankje gemaakt voor als ik die smelttablet had ingenomen. Na wat weerstand te hebben geboden, ben ik toch maar overstag gegaan omdat mijn papa zei dat ik mijzelf dan beter zou voelen. Gelukkig bluste de feestdrank de pijn in mijn mond snel en was ik achteraf blij dat ik het gedaan heb.
Om 10.00u ging de bel: het Verplegend Thuis Team… grrr… volgens mij is het tijd om de sonde terug te plaatsen. Vluchten ging niet meer, dus dat rotding maar (onder protest) weer doorgeslikt.
 
Daarna weer alles snel vergeten en heerlijk geluncht en gespeeld. Morris had lekker geslapen en inmiddels waren oma I-pad en tante Sidonia al bij ons!!
Rond 16.00u moest ik helaas weer spugen en kwam dat – ik heb er geen naam meer voor – sonde weer uit.
Gelukkig was papa thuis toen die mevrouw van het VTT team weer langskwam en hebben we samen de sonde weer teruggeplaatst. Ik vind dat erg vervelend en ik moet het ondergaan, maar ik zie dat mijn papa en mama dat ook HEEL erg vervelend vinden. Maarja, het is voor een goed doel!!
 
Vanavond zijn mijn papa en mama even naar de stad gegaan om een cadeautje voor mama te kopen. Papa vindt het namelijk erg knap dat mama het al 5 jaar (!!) met hem uithoudt. Helaas hadden ze niet precies wat mama wilde, dus het cadeautje moet nog even op zich wachten.
Wel zijn ze nog even een drankje gaan doen, terwijl tante Sidonia en oma I-pad op ons passen – hoewel.. wij liggen in COMA, dus weinig op te passen, haha! Wel fijn dat ze dat doen, zodat papa en mama ook even wat tijd aan elkaar kunnen besteden!!
 
Morgenvroeg mag ik een cadeautje uitkiezen (ik weet dat officieel nog niet) en Morris ook! Papa en mama zijn SUPER trots op ons en genieten nog intenser van ons, dan voor de diagnose! Ze zeggen wel 100x per dag dat ze ons lief vinden en van ons houden – FIJN!! En laat duidelijk zijn dat ze dit voordien ook deden, maar als alles z’n gangetje gaat, dan zijn er momenten dat je “vergeet” te genieten.. Dat is sowieso een positieve les uit deze nare gebeurtenis!
 
Slaap lekker allemaal en geef elkaar nog eens een extra dikke knuffel!
 

Commentaren

Blog post heeft op dit moment nog geen reacties.
Om een reactie te plaatsen moet u inloggen. Aan de rechterkant van de pagina kunt u een keuze maken uit inloggen met Facebook, LiveID, LinkedIn of OpenID.